เมีย (อุ้ม) รัก

บทนำ

“ผมทำผู้หญิงท้อง”

พรวด

กาแฟอุ่นๆ หอมกรุ่นในปากพุ่งกลับออกมาแทบจะทันที

“แกว่าอะไรนะ!”

ใบหน้าเรียบนิ่งเป็นนิจก้มต่ำ ก่อนตอบคำถามของพี่ชายบุญธรรมเสียงแผ่ว 

“ผมทำผู้หญิงท้อง”

“ทะ ท้อง ผะ ผู้หญิง” ‘หยางเบย์เดน’ ถึงกับสำลักน้ำลายอีกรอบ หลังจากสำลักกาแฟไปแล้วก่อนหน้า

“ฉันอาจจะหูฝาดหรืออาจได้ยินไม่ชัด แกพูดใหม่อีกทีซิ”

‘หลี่ต้าหยาง’ ก้มหน้าถอนหายใจยาวเหยียดคล้ายทุกข์ในอกกำลังสุมกันเผาไหม้จนหัวใจวอดวายไปทั้งดวง

“ผมทำผู้หญิงท้อง และหล่อนท้องได้สามเดือนแล้ว”

“สามเดือน!” คราวนี้พี่ชายบุญธรรมใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกถลนมองน้องชายคนเดียวเขม็ง “กะ แกทำผู้หญิงท้องสามเดือน!”

เจ้าตัวคอตกกว่าเดิม ถอนหายใจอีกรอบก่อนตอบเสียงอ่อย “ครับ”

สมองคนเป็นพี่อึงอลไปหมด นึกเข้าข้างตนเองว่าอาจกำลังฝัน ไม่ก็คงหูเพี้ยน

หยางเบย์เดนเอนกายพิงพนักโซฟาพร้อมถอนหายใจยาวเหยียด แววตาคมกล้าเรียบนิ่งคู่เดิมอ่อนแสงลงยามมองใบหน้าของน้องชายบุญธรรม 

“ฉันไม่ได้กำลังฝันใช่ไหม คนอย่างหลี่ต้าหยางพลาด!”

และเป็นคามผิดพลาดมหันต์อีกด้วย เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาจนกระทั่งรับอีกฝ่ายเป็นน้องชายบุญธรรม มอบหมายงานในองค์กรให้ และอัลเฟรโด้เองก็ยอมรับในความสามารถจนจัดให้เป็นหนึ่งในสามของสมาชิกองค์กรที่ไว้วางใจได้ ทว่าความไว้วางใจในความสามารถอาจไม่ได้หมายรวมถึงเรื่องผู้หญิง เพราะในบรรดาสมาชิกทั้งหมดขององค์กรน้องชายบุญธรรมของเขาแทบจะกลายเป็น ‘ฤๅษี’ ในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า ทว่าศีลธรรมเรื่องรักเดียวใจเดียวที่อีกฝ่ายเฝ้าปลูกฝังตนเองดันถูก ‘ตัวร้าย’ ของกลุ่มทำลายจนพังยับเยิน!

“ผม เอ่อ ขอโทษครับ” น้ำเสียงของน้องเบาหวิวติดสั่นพร่าเล็กน้อยจนพี่ชายต้องถอนหายใจอีกรอบ และคงต้องถอนหายอีกหลายๆ รอบในช่วงเวลาที่เหลือ

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” เขาถามเพราะปกติน้องชายไม่มีนิสัยมักมากอย่างคนอื่น ตั้งแต่ผู้หญิงที่อีกฝ่ายรักหมดหัวใจแต่งงานไปอยู่อาศัยที่ญี่ปุ่นถาวร หลี่ต้าหยางก็ไม่ชายตาแลใครอีกเลย จะสวยแค่ไหน งดงามเพียงใด ขาอ่อนส่วนในก็ไม่เคยมีใครได้เห็น… แม้กระทั่งเขา

ผู้ชายที่ใครๆ ก็บอกว่าเย็นชา หยิ่งทะนง ที่สำคัญเล่นตัวที่สุด!

“ว่าไงผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร คนฮ่องกงรึเปล่า” ถ้าใช่คงจัดการอะไรได้ง่ายขึ้น

“ไม่ใช่ครับ” เจ้าตัวคอตกกว่าเดิม น้ำเสียงอ่อยๆ คล้ายคนกำลังจะหมดลมหายใจ “เธอเป็นคนไทย”

“หา!!?”

คะ คนไทย!

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ไหน อย่างไร แล้วนี่… ถ้าเมียเขารู้จะบรรลัยแค่ไหนกัน!

ยิ่งอยู่ในช่วงแม่ลูกอ่อน อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เขาเองยังขยาด ถ้าเรื่องแดงขึ้นมา…

หยางเบย์เดนทำสีหน้าเหมือนกินยาขม ถอนหายใจแรงๆ อีกสักรอบ ก่อนขยับกายเข้าไปกระซิบกระซาบกับน้องชายบุญธรรม “อย่าให้พี่สะใภ้แกรู้เด็ดขาด ไม่งั้นฉันกับแกชะตาขาดแน่!”

เป็นที่รู้กันดีว่า ‘พราวฟ้า’ ภรรยาของหยางเบย์เดนเป็นชาวไทย หากอีกฝ่ายรู้ว่าน้องชายบุญธรรมของเขาไปไข่ทิ้งไว้จนเป็นตัวมีหวังบ้านพัง ไม่ก็หัวของใครสักคนระหว่างพี่น้องต้องแตก ทว่า… น้องชายของเขากลับมีท่าทีอึกอัก

“เอ่อ”

สีหน้าท่าทางเหมือนเด็กทำความผิดแล้วถูกผู้ปกครองจับได้

“คงไม่ทันแล้วล่ะครับ”

หยางเบย์เดนหันขวับ ดวงตาคมดุเบิกกว้าง ใบหน้าถอดสีเมื่อคนที่เขาเพิ่งบอกน้องให้ปกปิดความผิดยืนทะมึนอยู่ด้านหลัง 

“เดี๋ยวนี้กล้ามีความลับหรือคะ” แม้จะยังคงเสียงอ่อนเสียงหวานอย่างเคย หากแต่แววตาแม่ลูกอ่อนกลับวาววับคล้ายแม่เสือสาวจนเขายังกริ่งเกรง

“เอ่อ” เอ่อ ก็นิดหน่อย “เปล่าจ๊ะ”

“เปล่า!” ร่างอวบอิ่มของคุณแม่มือใหม่สาวเท้าเข้าหาสามี และน้องของสามีเงียบๆ แม้จะไม่ได้แสดงออกว่ากำลังโกรธ แต่คนที่คุ้นเคยกันดีก็พอจะรับรู้ชะตากรรม “แล้วทำไมต้องซุบซิบกันสองคน”

“สองคนที่ไหน” ผู้ (เคย) เป็นใหญ่ที่สุดในบ้านตะเบ็งเสียงตอบพร้อมยืดอก นั่งตัวตรงเพื่อแสดงความจริงใจ

“ที่นี่ไงคะ แล้วตกลงผู้หญิงที่จูเนียร์ไปทำเขาท้องชื่ออะไร อยู่ที่ไหน ลูกเต้าเหล่าใคร แล้วทำไมถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ปกติจูเนียร์ไม่ใช่คนชอบเที่ยวเตร่ ไม่มีนิสัยไข่แล้วทิ้งเหมือนคนอื่นนะคะ”

คำถามยาวเป็นห่างว่าวกับแววตาจ้องเขม็งทำให้ ‘ว่าที่คุณพ่อ’ มือใหม่กว่าพี่ชายถอนหายใจยาวเหยียดเป็นรอบที่พัน ก่อนรวบรวมข้อมูลเพื่อประมวนผลความคิดเล็กน้อยจึงตอบ

“ผมจำชื่อเธอไม่ได้ แต่เธอเป็นคนไทย ความสัมพันธ์ครั้งนั้นเกิดขึ้นเมื่อครั้งที่เราไปประชุมองค์กรที่เกาะฟ้าคราม เคอ็อสเป็นคนชักชวนผมไปเที่ยวสถานบันเทิงแห่งหนึ่ง และที่นั่นเจ้าคนร้ายกาจก็จัดส่งเด็กสาวคนหนึ่งมาให้ผมถึงห้อง ผมเมา เมามาก มากจนผม เอ่อ ผมจำไม่ได้ว่าทำอะไรไปบ้าง แต่จำได้อย่างเดียวคือมันเกิดขึ้นทั้งคืน”

“ทั้งคืน! / เด็กสาว!”

สองสามีภรรยาประสานเสียงกันตะโกนตรงคำที่ทั้งคู่สนใจ หยางเบย์เดนสนใจคำว่า ‘ทั้งคืน’ ตามประสาชายหนุ่ม ส่วนพราวฟ้าสนใจคำว่า ‘เด็กสาว’ ตามประสาผู้หญิง และกำลังเป็นคุณแม่ลูกหนึ่ง

“นี่หมายความว่าเธออายุยังไม่บรรลุนิติภาวะหรือคะ”

ความจริงเธอเกือบจะหลุดคำว่า ‘เด็ก’ แต่ยั้งปากเอาไว้ได้ทัน 

“เอ่อ น่าจะใช่ครับ เธอ เอ่อ เธออายุ 18 ปี!”